آسمان یک‌سره جاخورد و زمستان بارید
درد پیچید به خود، گریه فراوان بارید
در انتظار مرد مسافر کسی نبود
در دل اگر که بود به ظاهر کسی نبود
تو را از آب می‌گیرم تو را از بین ماهی‌ها
اگر این گریه بگذارد، اگر این بی‌پناهی‌ها
در فکر صیدش تا گرفتم مثلِ دام آرام
دیدم گرفته ماهِ من در کنجِ بام آرام
كابل، غروب، همهمه، باران دوچرخه‌ران
می‌آيد از طلوع، غزل‌خوان دوچرخه‌ران
یلدا نه شب که ماه دل آرای کابل است
ماه تمام در دل شب های کابل است
چهار فصل وجودم لبالب از پاييز
سكوت لعنتى تو ، چه قدر رعب انگيز!
کودکم گل بخور که نان این است
آن‌چه در شأن میهمان، این است
شاعر نداشت حرف به گفتن بالاخره
رفت آب‌روی هرچه فعولن بالاخره
بهار چیست؟
زمستان سرد و بی باکی اگر شگوفه نبود
کهکشان آتش گرفت و آسمان چیزی نگفت
آفتاب از پا در افتاد و جهان چیزی نگفت
گیسو پریشان جاده را کمتر پریشان کن
قدری مدارا با دل غمگین آبان کن
