اشعار

لبانت قند مصری، گونه هایت سیب لبنان را

روایت می کند چشمانت آهوی خراسان را

سبدِ توت به سر، قَوده‌‌ی گندم به بغل

شعر حافظ به لب و کوزه پر از شیر و عسل

چقدر پوچ تن ناتوان لعنتی‌اش

به لب رسیده دگر سخت جانِ لعنتی‌اش...

ببین رنگِ جهانم را سراسر سرخ

زمین سرخ، آسمان سرخ و کبوتر سرخ

تا شنیدم خبرش را نفسم بند آمد

گریه در چهرهٔ شیطانی لبخند آمد

ديدنت انتهای خوش‌بختی نام تو در دعای شاعرهاست

از حضور تو شعر می‌بارد در گلويت صدای شاعرهاست

وقتی سنگی به برکه ای بزنند

پرندگان...

نه میل کوچه دارم نه تماشا

نه سودایی به سر دارم، نه رویا

ليلا مهاجر است كه حرفی نمی زند

آزرده خاطر است كه حرفی نمی زند

باد می آید، پس از آن فصل خیزش می رسد

ابر پیدا می شود، باران به ریزش می رسد

آی دیوانه! حذر کن که سرت بر دار است

تو به گل خیره شدی عالم و آدم خار است

کنار چشمه در آورده پیرهن مهتاب

به اشتیاق سپرده به آب تن مهتاب