غزل

کنار جاده می بینم همیشه پیرمردی را

میان چین پیشانی‌ش پنهان کرده دردی را

زمانه از سر نعش تو با تفنگ گذشت

ز روی کشته تو سایه های جنگ گذشت

های مردم! چقدر قسمت شاعر، شوم است

خانه در بلخ، ولی مقبره‌ام در روم است

لبانت قند مصری، گونه هایت سیب لبنان را

روایت می کند چشمانت آهوی خراسان را

سبدِ توت به سر، قَوده‌‌ی گندم به بغل

شعر حافظ به لب و کوزه پر از شیر و عسل

چقدر پوچ تن ناتوان لعنتی‌اش

به لب رسیده دگر سخت جانِ لعنتی‌اش...

ببین رنگِ جهانم را سراسر سرخ

زمین سرخ، آسمان سرخ و کبوتر سرخ

تا شنیدم خبرش را نفسم بند آمد

گریه در چهرهٔ شیطانی لبخند آمد

ديدنت انتهای خوش‌بختی نام تو در دعای شاعرهاست

از حضور تو شعر می‌بارد در گلويت صدای شاعرهاست

ليلا مهاجر است كه حرفی نمی زند

آزرده خاطر است كه حرفی نمی زند

آی دیوانه! حذر کن که سرت بر دار است

تو به گل خیره شدی عالم و آدم خار است

کنار چشمه در آورده پیرهن مهتاب

به اشتیاق سپرده به آب تن مهتاب