به گزارش واحد خبری ما، سیدرضا محمدی، شاعر و پژوهشگر افغانستانی، در یادداشتی اختصاصی به پیشینه تاریخی نام سرزمین افغانستان امروزی پرداخت و نوشت: در منابع کهن از جمله اوستا، ریگودا، کارنامه اردشیر بابکان، یادگار زریران و اسناد دوره کوشانی، و نیز در متون پس از اسلام، از این سرزمین با عنوان «ایران» یاد شده است.
وی افزود: در دورههای تاریخی مختلف، از صفاریان نیمروز، سامانیان، غزنویان و سلجوقیان گرفته تا متون منظوم و منثور فارسی و آثار شاعرانی چون فردوسی، رودکی، سنایی، امیرعلیشیر نوایی و عبدالرحمن جامی، این نام تداوم داشته است.
محمدی با اشاره به نامهای جغرافیایی منطقه تصریح کرد: خراسان، ترکستان و سیستان در تاریخ، نام اقلیمها و ولایتهایی در گستره ایران بودهاند و برخی نامهای امروزی نیز در پی تحولات تاریخی و سیاسی شکل گرفتهاند.
این پژوهشگر در بخش دیگری از یادداشت خود با اشاره به ساختار سیاسی گذشته منطقه گفت: در دورههایی از تاریخ، حاکمان محلی و سلسلههای مختلف در کنار مفهوم «ممالک محروسه ایران» شناخته میشدند و نظام قدرت در قالبهای گوناگون محلی و منطقهای تعریف میشد. همچنین برخی حاکمان عنوان شاه یا خان را به کار میبردند و ساختارهای سیاسی منطقه متنوع و چندلایه بوده است.
وی تأکید کرد: ایران امروز تمام گستره تاریخی آن سرزمین نیست، اما بخشی از میراث تمدنی و فرهنگی آن به شمار میرود که در طول تاریخ تا مناطق گستردهای در غرب و شرق امتداد داشته است.
تأکید بر احترام متقابل
محمدی در بخش پایانی یادداشت خود با تأکید بر وجوه مشترک فرهنگی و تاریخی مردم منطقه، افزود: مهمتر از مباحث تاریخی، ضرورت توجه به احترام متقابل در زبان و گفتار اجتماعی است و باید به حساسیتهای زبانی و فرهنگی گروههای مختلف توجه کرد.
وی گفت: اگر گروههایی از جامعه نسبت به برخی واژهها یا تعابیر احساس ناراحتی دارند، لازم است این حساسیتها مورد توجه قرار گیرد و به جای توجیه یا مقایسههای مشابه، اصل احترام در گفتار رعایت شود.
این شاعر و پژوهشگر در پایان ابراز امیدواری کرد که گفتوگوهای علمی و فرهنگی پیرامون تاریخ مشترک این سرزمین، با دوری از تنشهای سیاسی و با رویکردی مبتنی بر احترام و همزیستی مسالمتآمیز ادامه یابد.
گفتنی است سیدرضا محمدی از شاعران و پژوهشگران افغانستانی مقیم ایران است و تاکنون آثار متعددی در زمینه ادبیات فارسی، تاریخ و فرهنگ منتشر کرده است.