دکتر سیدروح‌الله حسینی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان، در آیین بزرگداشت حافظ شیرازی، با اشاره به جایگاه ممتاز این شاعر در تاریخ ادبیات فارسی، اظهار داشت: «راز ماندگاری حافظ را باید در پیوند عمیق شعر او با عشق، عرفان، معنویت، حقیقت‌جویی و شناخت انسان جست‌وجو کرد؛ مفاهیمی که در گذر قرن‌ها همچنان برای مخاطبان از فرهنگ‌ها و نسل‌های گوناگون جذابیت و معنا دارند.»
وی افزود: «حافظ تنها شاعری بزرگ در تاریخ ادبیات فارسی نیست، بلکه صدای ماندگار وجدان انسانی و یکی از برجسته‌ترین نمایندگان فرهنگی تمدنی است که زبان فارسی را به بستری برای بیان اندیشه‌های بلند انسانی، اخلاقی و معنوی تبدیل کرده است.»
رایزن فرهنگی ایران در افغانستان با تأکید بر جنبه‌های اخلاقی و اجتماعی اندیشه حافظ تصریح کرد: «یکی از ویژگی‌های برجسته شعر حافظ، نقد ریاکاری، ظاهرگرایی و فاصله میان گفتار و کردار است. حافظ با زبانی هنرمندانه، انسان را به صداقت، آزادگی، فروتنی، مدارا و پرهیز از داوری‌های سطحی فرامی‌خواند؛ پیام‌هایی که در جهان معاصر و در شرایطی که جوامع بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو و اعتماد متقابل نیاز دارند، اهمیت ویژه‌ای دارند.»
حسینی در ادامه، زبان و ادب فارسی را از مهم‌ترین زمینه‌های پیوند تاریخی و فرهنگی ایران و افغانستان دانست و گفت: «حافظ در حافظه ادبی و فرهنگی مردم هر دو کشور جایگاهی ویژه دارد و اشعار او بخشی از میراث مشترکی است که نسل‌های مختلف را به یکدیگر پیوند می‌دهد. این اشتراک فرهنگی، فرصتی ارزشمند برای گسترش همکاری‌های علمی، ادبی و فرهنگی و تقویت شناخت متقابل میان دو ملت فراهم می‌سازد.»
وی خاطرنشان کرد: «زبان فارسی صرفاً وسیله‌ای برای ارتباط نیست، بلکه حامل تجربه تاریخی، دانش، حکمت، هنر و حافظه تمدنی ملت‌های این منطقه است. پاسداری از این میراث و انتقال آگاهانه آن به نسل‌های آینده، مسئولیتی فرهنگی است که تحقق آن به همکاری مستمر نهادهای علمی، ادبی، آموزشی و فرهنگی نیاز دارد.»
رایزن فرهنگی ایران در افغانستان همچنین با اشاره به ظرفیت شعر حافظ برای گفت‌وگو میان فرهنگ‌ها و تمدن‌ها اظهار داشت: «اندیشه حافظ به مرزهای جغرافیایی محدود نمی‌شود و مفاهیمی همچون عشق، عدالت‌خواهی اخلاقی، حقیقت‌جویی، همدلی و مدارا می‌توانند زمینه‌ساز تفاهم میان انسان‌ها و ملت‌های گوناگون باشند. از این منظر، بزرگداشت حافظ تنها یادآوری نام یک شاعر بزرگ نیست، بلکه فرصتی برای بازخوانی پیام‌های انسانی و اخلاقی ادبیات فارسی در جهان امروز است.»
حسینی با تأکید بر ضرورت توجه به نسل جوان افزود: «برای تداوم تأثیرگذاری میراث حافظ، باید زمینه آشنایی نسل جدید با شعر و اندیشه او را از طریق آموزش، پژوهش، نشر آثار معتبر، نشست‌های ادبی و بهره‌گیری از ظرفیت رسانه‌های دیجیتال فراهم کرد. پیوند دادن میراث کلاسیک ادبیات فارسی با نیازها و زبان ارتباطی نسل امروز، می‌تواند به پویایی بیشتر این میراث و استمرار حضور آن در زندگی فرهنگی جامعه کمک کند.»
وی در پایان، بر ضرورت تبدیل آیین‌های بزرگداشت مفاخر ادبی به برنامه‌هایی مستمر و اثربخش تأکید کرد و گفت: «گسترش نشست‌های مشترک حافظ‌شناسی، همایش‌های علمی و ادبی، تبادل استادان و پژوهشگران و همکاری میان مراکز فرهنگی و دانشگاهی ایران و افغانستان می‌تواند در معرفی دقیق‌تر میراث ادبی فارسی و تقویت پیوندهای فرهنگی دو کشور نقش مؤثری ایفا کند.»
حسینی تأکید کرد: «پاسداشت حافظ و دیگر بزرگان ادب فارسی، زمانی به نتیجه‌ای ماندگار خواهد رسید که از سطح برگزاری مراسم فراتر رود و به برنامه‌هایی عملی برای آموزش، پژوهش، تولید محتوای فرهنگی و انتقال این میراث ارزشمند به نسل‌های آینده تبدیل شود.»