این روزها هوای شعر و ترانه زخمی‌ست
احساس می کنم که روح زمانه زخمی‌ست
چون ناگهان شعری که در من شکل می‌گیری
با آن‌که دوری، در خیالم زنده تصویری
سکوت پشت سکوت و سکوت پشت سکوت
شکست بغض زمستان رسید آخر حوت
ای چشم‌ها‌یت آیینه‌ی رودخانه‌ها
آغوش تو تداعیِ فصل جوانه‌ها
می کند زمین گردش بر مدار چشمانت
باختم شبی خود را در قمار چشمانت
چه کرده ام که تو از من گرفته ای رو را
دوباره تند گرفتی فضای ابرو را
امشب مگر چه ولوله در آسمان شده است؟
این گنبد سیاه، جواهرنشان شده است
دنیا اگر برای تو یک جفت بال داد
آیا برای بال کشیدن مجال داد؟!
حالا که جهان چه خوب و بد در گذر است
پیش آر و به سفره نه چه خشک و چه تر است
در باغ غنچه‌های من آشوب پرورید
آن زخم‌ها که از دم شمشیر سرکشید
گفتیم: غذای تلخ ما حلوا بود
دیروز درفش نام ما بالا بود
بر سفره‌ی خوش‌رنگ باغ و گل نشانت
صبحانه‌ات هستم، پنير و شير و نانت
