بند کن دوباره گذر را، راه شعرهای مرا هم
راه واژگان دری را، معبرِ دعای مرا هم
بی کس! شبی پر گریه بودی، بی امان در برف
دردستِ بادی نابلد، بی خانمان در برف
عطر تو در غنچه های یاس می ماند غریب
دست تو از چیدن گیلاس می ماند غریب
ما چه میبودیم اگر روزی پریشانی نبود
ما چه میکردیم اگر که اشکِ پنهانی نبود
ای زنده گی صدای مرا تا خدا ببر
روح ترانههای مرا تا خدا ببر
های مردم! کاش امشب مست میبودم
بی خبر از هرچه بود و هست میبودم
پائیزیم، نشانۀ درد از بهارِ قرن
چون من یكی مباد چنین داغدارِ قرن
به ملاقاتم بیا با سبدی از شعر سپید و بلندی که
عبور ما دهد...
پایان گرفت آنهمه اندوه با جدل
حالا که نقطه نقطه شد آغاز، این غزل
باز هم درکنار تو هستم
غم شریک و برار تو هستم
ما نسل استخوان و سرابیم، ای رفیق
تبدارِ داغ نان و شرابیم، ای رفیق
گفته بودم که به همراه تو نان خواهم خورد
رمضان آمد و برنامهیمان برهم خورد
