تنها مرا دوست بدار

در تاریکی

در روشنایی

در درز همین دیوارهای کهنه

جایی میان شب و روز

هر قدر هم که گریه کنم

هیچ

پر رنگ ترین شکل من است…

مرا دوست بدار

تنها مرا دوست بدار…

چون بارانی

که پلک پنجره را

خیس می کند…