شعر سپید

امشب پیشانی خواب را بوسیده ام

و در جزیره ای میان شب و خورشید، سرگردانم

با تو قدم می‌زدیم

من، سایه‌ها و چند تکه آفتاب و کوچه تمام نمی‌شد

امروز ۱۴ ثور است

در شهر نو

صبح همه به خیر!

خورشيد سرزده است

درختان باغ بالا شكوفه داده اند

پروانه هاى گريخته بازگشته اند

ماهی ها در ماهیتابه مستی می کنند

مهمان ها با معده های سوراخ از راه می رسند...

دستانم را به افق دستان دخترکان هم‏سانم گره می‏‌زنم

و صدایی گره دستان‌‏مان را محکم می‏‌کند...

تلخ لب، سیاه مو، سیاه گونه، سیاه پیراهن

زیبایم چنین است...!

تو كه رفتی

زنی از طبقه ی چهارم به پایین افتاد...

در تمام‌ سوی کشتزار ذهنم

مترسکی کاشته‌اند سیاه...

نه سليمانم كه بادها به فرمانم

با تختت از فراز كوه ها و دشت ها به من بياورندت

گورکنی در تونل مارپیچ میراثیش

وامانده های نیاکان خویش را...