غزل

بگیر دست‌ من‌ ای‌ لطف‌ زودرس‌ به‌ دو دست

هرس کن آه غم باغ را هرس به دو دست

باد می توفد و این شرح پریشانی چیست

سنگ می بارد و این آینه ارزانی چیست

به شب اشاره کنی بامداد می آید

به اذن بیرق سبز تو باد می آید

کوچ کرده ولی به یادِ قدیم می‌دهم کوچه را مدام سلام

خانه‌جانش! اتاقِ خالیِ او! کنجِ بی اویِ پشت بام! سلام

ای شیر در فراق تو بس، رفته سال‌ها

نامت هنوز، ورد زبان شغال‌ها

صبح، به کوچه مثل یک مورچه گام می کَشی

از غمِ چاشت بی خبر، حسرتِ شام می کشی

اگر چه قلبی از اندوه، پر ترک داریم

برای سنجش یاران خود الک داریم

در سینه مرا جا ندهی، خانه زیاد است

بر دوش، سرم را ننهی، شانه زیاد است

تنیده لاش عجیبی به روی بستر من

و زاغ‌های روانی شبیه شوهر من

خود را بغل کرده است در تختی که دنیاست

روحی که خاموش است اما غرق غوغاست

آنم که عشق بال و پرش را گرفته‌ است

یعنی که راه، هم‌سفرش را گرفته‌ است

روحم، نگاهم،‌ سایه‌ام، خوابم، شبم زخمی‌ست

بوسیده‌ام خود را در آیینه، لبم زخمی‌ست