غزل

دو روز بعد پدر می شود فراموشت

همین دو دیده ی تر می شود فراموشت

ترکمن‌زادۀ مزار کجاست؟

تاشقرغان خوش‌گوار کجاست؟

امشب میان این گلو یک بغض مهمان من است

این سرفه های لعنتی آهنگ قلیان من است

شبی که قصه فانوس و باد می‌گفتند

چراغ‌ها همگی زنده باد می‌گفتند!

بیست سال است به دامان شما چنگ زده

در دوراهیّ جهان دخترک جنگ‌‌‌زده

آشتی سیب بهشت است برای چیدن

من و تو زنده به این یک دو نفس خندیدن

کارگاه‌ بت‌گری از چشم تو آغاز شد

هم‌زمان پیغمبری از چشم تو آغاز شد

وقتی نبود عاشقی دنیا چگونه بود؟

دنیا تهی ز عشق خدایا چه مینُمود؟

وظیفه‌یی‌ست به‌دوش من انتقال شما

که هست فکر منی خسته چرخبال شما

من دیده ام روایت صد درد و داغ را

تصویری از قیامت خونین باغ را

ای همدم همیشۀ من آشنای من

بی تو هزار غصه دمد از نوای من

همین‌که می‌رسم ای ایستگاه راه‌آهن!

به عطر دامن تو باد می‌زند دامن