سید ابوطالب مظفری، شاعر برجسته مهاجر افغانستانی، در گفتوگویی از تأثیر رهبر شهید انقلاب بر فضای ادبی ایران سخن گفت؛ تأثیری که به باور او، نهتنها نگاه جامعه روحانیت به شعر را دگرگون کرد، بلکه جایگاه ادبیات را در فرهنگ عمومی ارتقا داد و آن را به بخشی جداییناپذیر از هویت فرهنگی انقلاب تبدیل کرد.
او توضیح داد که در گذشته، شعر در نگاه بخشی از روحانیت امری مکروه تلقی میشد، اما رهبر انقلاب با برگزاری جلسات شعر در شبهای قدر، این تابو را شکستند و شعر را به عرصهای مشروع، محترم و حتی مقدس تبدیل کردند. مظفری گفت: «ایشان شعر را نه برای مدح خود، بلکه برای تعالی روح، بیان احساسات انسانی و تقویت هویت فرهنگی جامعه میخواستند.»
این شاعر افغانستانی سپس به بُعد دیگری از شخصیت رهبر انقلاب پرداخت؛ شناخت عمیق ایشان از افغانستان. او گفت: «در حالیکه سالها بیگانگی سیاسی میان دو کشور فاصله ایجاد کرده بود، رهبر انقلاب از گذشته با افغانستان، شاعران، طلاب و مبارزان آن آشنا بودند. این شناخت، حاصل ارتباط دیرینه ایشان با طلاب افغانستانی در مشهد بود.»
مظفری با یادآوری خاطرات جلسات شعر افزود: «ایشان گاهی شعری را که دههها پیش یک شاعر افغانستانی خوانده بود، از حفظ یادآوری میکردند. این نشان میداد که ارتباط ایشان با ادبیات افغانستان سطحی یا تشریفاتی نبود، بلکه ریشهدار و واقعی بود.»
او همچنین از دلسوزی رهبری نسبت به مهاجرین یاد کرد و گفت: «چه در تصمیمات علنی مانند دستور ثبتنام دانشآموزان مهاجر و چه در اقدامات پنهان، ایشان همیشه نگران سرنوشت مهاجرین بودند. این نگاه انسانی، ورای سیاست و ورای مرزها بود.»
مظفری در پایان تأکید کرد: «چنین رهبری برای افغانستان و مهاجرین یک فرصت تاریخی بود؛ فرصتی که شاید آن زمان قدرش را نمیدانستیم، اما امروز باید آن را بهتر درک کنیم و از آن برای آینده روابط دو ملت الهام بگیریم.»