ای کاروان چشم تو سرشار از امید
هستم به جان چشم تو سرشار از امید
آتش زدند آنک در برگ و بار جنگل
تاراج گشت ای وای؛ امشب بهار جنگل
از عقب کاش که خنجر نخورم
خنجر از دست برادر نخورم
صبح همه به خیر!
خورشيد سرزده است
شبی که خانه ی من گرم از شمیم نرم گلایل بود
تو هر نگاه که می کردی تمام شعر و تغزل بود
نباشد - هرچه کردم غور - فرقی
میان آن دم و این دور فرقی
دو حرف نو وطندارا، بیاموز
برای خود، برای ما بیاموز
درختان باغ بالا شكوفه داده اند
پروانه هاى گريخته بازگشته اند
ماهی ها در ماهیتابه مستی می کنند
مهمان ها با معده های سوراخ از راه می رسند...
کجا پنهان کنم خورشید خون آلود زیبا را؟
کجا پنهان کنم ای خاک تابوت شکیلا را؟
هوایت آن زمان که از دلم عبور می‌کند
مرا شبیه آنچه از قبیل نور می‌کند
دستانم را به افق دستان دخترکان همسانم گره میزنم
و صدایی گره دستانمان را محکم می‌کند...
