که در گشودم، چشم تو بود، لبخندت

که در گشودم، چشم تو بود، لبخندت
به بر کشید مرا با درود، لبخندت

به حرف آمدی و من به حرف بسته شدم
چه شعر بود، برایم سرود لبخندت؟

هراس و آه که هم‌زادهای من استند
شبیه گرد ز مویم زدود لبخندت

چو گردباد مرا در خودش فرو پیچید
مرا چو کودک شوخی ربود لبخندت

و برد و برد که تا در تو ناپدید شدم
شبیه رفتن سنگی به رود لبخندت

و یا شبیه پرنده کشان کشانم برد
به رنگ عشق، به رنگ کبود، لبخندت

چگونه سر کشد آیینه از شکستن خود
که در برابر چشمش نبود لبخندت؟