هبوط

غیرت عشق بر آشفت، گل از سنگ شکفت
صد افق رنگ بر این گنبد بی رنگ شکفت

غیرت عشق نتابید که یکتا باشد
یا که خورشید در این معرکه تنها باشد

حیرت آلوده شبی بود گرفتار فسون
صبح شد، آینه لغزید ز خورشید برون

نیمه شب چشمه خورشید ازل گل شده بود
صبحدم آیه یی از آینه نازل شده بود

عرشیان زمزمه تابش سرمد کردند
فرشیان آینه را ترجمه احمد کردند

عشق، آتش شد و ما لایق تقطیر شدیم
جلوه یی کرد و از آینه تکثیر شدیم

آب تا از جگر چشمه بر آمد، گل شد
زاغ شوم آمد و طومار پدر باطل شد

سنگ، تشوق، اجل، شعله، سقوط، آینه
در سر اندیب زمین کرد هبوط آینه

بوی گل در نفس خاک مشوش شده بود
بعد از آن سنگ، دگر آینه سرکش شده بود

زاغ آمد ز لب چشمه ربود آینه
اینک افتاده در این گوشه کبود آینه

اینک افتاده و از غربت خورشید، ملول
اینک افتاده به رنگی که ظلوم است و جهول