کجای دل بگذارم غمِ زمانهٔ خود را
که روبهروی من آورده است خانهٔ خود را
زبانِ سبز بگوید چسان از آتشِ سرخی
که بر زمین و زمان میکشد زبانهٔ خود
چه حکمتیست که هر توپ و تانکِ بی سر و پایی
گرفته است به این سمت و سو دهانهٔ خود را
و رفته رفته چنان بد شدهست وضع، که دنیا
به انتها ببرَد کاش آستانهٔ خود را
بمان به سینهام ای شعر تا نگفته بمانی
هوا بد است، مکن ترک آشیانهٔ خود را