بوسه هايت مانده بر جاروى خط گردنم
ياد هايت رنگ ريزد بر گل پيراهنم
با شكوه عشق هر جايى كه بگذارم قدم
مى شگوفد لاله از لاى نفس هاى تنم
بى مهابا در ميان چشم هايت گم شدم
خوش به حالم كه برايت دل به دريا مى زنم
ابر هاى سرخ دارد آسمان سينه ام
كشف نو مى خواستى از چشم هاى روشنم
بسترم را باز غرق آب و آتش كن عزيز
مى شوم پيراهنت، جانم زليخايت منم
از نگاه وحشى مردم گريزم سوى تو
در كنارت تك و تنها صاف و ساده يك زنم