الهام میدهند لبانت انار را
آوار میکنند به رویم شرار را
دستان نوبهار تو آذین نموده اند
با تکههای کوچک قلبم مزار را
آری، مزار و کابل و شیراز خواهرند
چون سر کنند چادری نوبهار را
چشمان سبزوار تو همرنگ چشمه اند
جاری کند خدا به من آن چشمه سار را
بادام پلکهای تو از جنس کاغذ است
کی میکند تحمل پلکی فشار را؟
پلکی بزن بهار! که از نو بنا کنم
شور هرات و کابل و بلخ و مزار را