می شکافد سیاهی شب را، آخرین لای لای یک مادر
عشق پیچیده در کلام ترش، آتشی خفته زیر خاکستر
پشت کلکین بسته ای امشب! بزم برخورد بال با شیشه است
گوئیا در تلاش آزادی ست، سینه سرخی غمین و خونین پر
سینه سرخی که بال هایش را، دست تقدیر یک به یک چیده ست
زخم چرکین و کهنه ی او را، واژه ی آسمان زند نشتر
با توام در عبور حادثه ها، با تو در کوره راه حسرت و درد
از هرات، این خیال آتش و دود تا سکوت تو در شبی دیگر
گر چه امروز غرق پاییزی، با حلول بهار روشن، عشق-
می تراود ز دامن پاکت همچو عطر گلاب و نیلوفر
تا تو از کوچه باغ احساست گل بیاری سبد سبد با مهر
سوژه های غم غریب تو را؛ میسرایم غزل غزل، دختر