سید رضا هاشمی «سره»

عرق شرم بر لبش سم شد

در نگاهش جهان جهنم شد

فقط نه سرخ شد از خون هل اتی کوچه

که شرم داشت از آن طرفه ماجرا کوچه

حور وقتی در بهشت از عطر گل تر می شود

بر زمین می آید و اینگونه "دختر" می شود

به اشکت آبیاری می کنی گل‌های قالی را

بهاری میکنی حال و هوای این حوالی را

بیا به عاشقی و شعر متّهم باشیم

بیا بهانه نگیریم عشق هم باشیم

ماه با آن منزلت در حوضِ ماهی کوچک است

کوه اگر باشم به چشمان تو کاهی کوچک است

دیوانه شدم تا که چشیدم ز سبویت

لا حول و لا قوة الاّ گل رویت

آنگونه ای که بعد از آتش دود می‌میرد

مردی که معشوقش نباشد زود می‌میرد

کسی به پای تو افتاد و زار زار گریست

شبیه مادر دلتنگ داغدار گریست

نخواه رنج مرا مثل موت طولانی

نخواه عمر مرا مثل دامنت کوتاه

اگر چه دستخوش حادثات دیگری ام

هنوز گاه گداری به فکر می بری ام

شبی که خانه ی من گرم از شمیم نرم گلایل بود

تو هر نگاه که می کردی تمام شعر و تغزل بود