غزل

منفجر می‌‌شوم آخر بغل این تلفن

فکر کرده است به میدان پر از مین تلفن

ماییم صحرایی که باران را نمی‌فهمیم

عطرِ دل‌انگیز بهاران را نمی‌فهمیم

باز شب می‌وزد از بیشۀ دریا آنک

مرگ افراخته پر بر سر صحرا آنک

خیال من به گذشته کنون سفر کرده

که چشم‌های مرا خاطرات تر کرده

چه گوید او چو ندارد جواب غمگین است

که در زمان زوال آفتاب غمگین است

ﺑﺎﺩ ﮐﻮﺑﯿﺪ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺲ ﺗﻼﻃﻢ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ

ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺫﻫﻦ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﻏﺰﻟﯽ ﮔﻢ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ

نشد حاصل ازین كهنه سرا جز دردِ سر ما را

بده حافظ ز «طرح تازۀ گردون» خبر ما را

دیری ست این که رابطه ام با خدا کم است

چیزی میان سینه ی من گوییا کم است

بنمای روی تا دل و جان در تو گم شود

آرامش و بقای جهان در تو گم شود

حس می‌کنم با دیگران بیگانه بودن را

عاقل‌تر از هر عاقلی دیوانه بودن را

تعبیر کن ستاره‌‌ی دنباله‌دار را

در خواب‌های این زن خسته بهار را

چیست این در چشمه غلطان، ماه، یا ماهی در آب؟

یا نه، افتاده درخشان گوهر شاهی در آب