غزل

رویش قصیده‌یی که به بغداد می‌رسید

نامش به نزد میر بخارا عذاب بود

گرگ گرسنه تا نظر انداخت در تنت

بارید بوسه بر لب و رگ‌های گردنت

تا نقاب از روی زیبای تو بالا می‌شود

شب در این کاشانه پیش از صبح، فردا می‌شود

پنهان شده یک بغض باران خیز در چشمت

شد غرق در چشمت جهان من نیز در چشمت

ای کاروان چشم تو سرشار از امید

هستم به جان چشم تو سرشار از امید

آتش زدند آنک در برگ و بار جنگل

تاراج گشت ای وای؛ امشب بهار جنگل

شبی که خانه ی من گرم از شمیم نرم گلایل بود

تو هر نگاه که می کردی تمام شعر و تغزل بود

کجا پنهان کنم خورشید خون آلود زیبا را؟

کجا پنهان کنم ای خاک تابوت شکیلا را؟

هوایت آن زمان که از دلم عبور می‌کند

مرا شبیه آنچه از قبیل نور می‌کند

گرفته حال من از آسمان امسالم

شکسته شیشه ی عمر جوان امسالم

شب است، داد بزن بانو! سکوت سرد سترون چیست؟

صدا، صداست که می­ماند، دلیل حنجره بستن چیست؟

آنگاه در لباس گل از جو در آمدی

شب بود پس به هیات شب بو در آمدی