ویرانی رؤیا

من ­آن شمعم ­كه ­عمری ­در شرار خویش میسوزم
چراغ لاله ام، روی مزار خویش میسوزم

اگر چه هر گلی در آتش پاییز میسوزد
من اما، آن گلم كاندر بهار خویش میسوزم

چنار و كاج را نی دست و نی سنگی دهد آزار
ز بس پر حاصلم از برگ و بار خویش میسوزم

نه همدردی، هماوایی، نه تسكینی، تسلایی
درین غربت خودم بر حال زار خویش میسوزم

تمام شكوه های مردمان از جور اغیار است
من آن آزرده ام كز جور یار خویش میسوزم

ز بس آشفته شد خوابم درین آبادی هجرت
ز ویرانی رؤیای دیار خویش میسوزم