زنگ آرام صدایت

می وزد هر دم به گوشم زنگ آرام صدایت
می گریزم سوی تنهایی و می میرم برایت

اندکی تا دست می یابم به روزان گذشته
بوسه واری می شگوفم از گریبانم به جایت

روزگاری را که چون من می تراویدی به بامم
تازه میسازم، فرا می خوانم از لبخندهایت

تا به آیین درختستان پر از یاد تو باشم
یک دریچه تا ابد باز است در دل از هوایت