صفیه بیات

طوفان زده ست بعد تو حال و هوای من

از تو پر است خالی این روزهای من

سجاده و من و دل غمگین و انتظار

شاید كه رد شوی دمی از كوچه ام بهار

سیب را سمت من تعارف کرد، سیب‌ها بوی آسمان می‌داد

رو به من ایستاد با لب‌خند، خنده‌هایش به من توان می‌داد

از مرگ سخن نگو

بگذار تا دختران همسايه لبخند زيبايت را ببينند

پشت سر به جا مانده خانه خانه تنهایی

در طنین دلهامان كوچه كوچه لالایی

و مکث کرد زمین آخرین شب پاییز

خدا کشید ترا در شبی خیال انگیز

لعنت به من با این همه جنون

با تو راه میروم، با تو حرف میزنم، از تو حرف میزنم...

حالا كه من كنار توام، فكر ناب كن

یعنی تو ابر و چشم مرا افتاب كن