صفیه بیات

دست‌هایت، سنگ، کاغذ، دست‌هایم را نخواست

مشت وا شد، قیچی آمد، قسمت و کار خداست

می زند لگد به زن با تمام انزجار

وحشتی سکوت را می کند به خود دچار

لحظه های نبودنت، ابرهای تاریكیست

كه مرا را در آغوش گرفته...

در دست های کوچکت آباد می شوم

می خندی و بخاطر تو شاد می شوم

وقتی برای از تو نوشتن مصمم

یعنی کنار توست که یک کوه محکمم

می کند زمین گردش بر مدار چشمانت

باختم شبی خود را در قمار چشمانت

تا یک پیاله نوش کنیم از بهشت من

بگذار تا که دم بکشد سرنوشت من

تو كه رفتی

زنی از طبقه ی چهارم به پایین افتاد...

دو پُشته ابر پریشان به رفت و آمد شد

و بغض تلخ غریبی از آسمان رد شد

دوباره عید شد پدر لباس نو خریده است

و طعم خوب کلچه ها به کوچه ها دویده است

نشسته اند کلاغان بی خبر در برف

و جاده روسری گاج کرده سر در برف