شفیق صادقی

مست از خانه تاختم بیرون، سقف از روی نردبان افتاد

زیر پایم زمین درخشان شد، سایه‌ام روی آسمان افتاد

بیا با خودت بوی باران بیاور

به دل‌های دلتنگ، ایمان بیاور

تاریخ این حکایت حزن آلود، درمانده از کشاکش دوران‌ها

با سطرهای غم زده میگوید از سرگذشت تیره انسان‌ها

خواستم تا که باز بنویسم

از تو و مهربانی‌ات مادر

اگر چه عطر سیب را هنوز بو نکرده‌ام

اگر چه سوی مرقدت هنوز رو نکرده‌ام

انگار دارد روی اقیانوس می‌بارد

وقتی که باران بر فراز طوس می‌بارد

پر کرده دود کوچه ما را چه می‌کند؟

آتش گرفت خانه، خدایا چه می‌کند؟

خون‌واژه‌ها هجوم می‌آوردند

تا بشکنند قفل دهانم را

در جان واژه‌ها جریان داشت

اویی که استعاره‌ی من بود

دیشب فرشته‌ای به زمین‌آمد

وقت نزول آیه‌ی دیگر بود

شتاب کن که صدای عبور شعله‌ور است

طنین کوه به کوه غرور شعله‌ور است