عباس عظیمی نویسندهای افغانستانیتبار و متولد شهر اراک است. او جوانی بیستونه ساله است که داستاننویسی را از سال ۱۳۹۹ آغاز کرده و در مدت کوتاهی توانسته جایگاه خود را در فضای ادبی ایران تثبیت کند. عظیمی تحصیلات آکادمیک ندارد و شغل اصلیاش خیاطی است، اما قلم او به سرعت توجه محافل ادبی را جلب کرده و جوایزی چون جمالزاده و ارغوان را برایش به همراه آورده است.
کتاب «گاهی به قبرها هم نگاه کن» نخستین مجموعه داستان اوست؛ مجموعهای که با نگاهی تازه و متفاوت به زندگی مهاجران افغانستانی در ایران پرداخته است. عظیمی برخلاف بسیاری از همنسلانش تنها در بند روایتهای زادبوم باقی نمانده و تلاش کرده تجربههایی جهانوطن را به تصویر بکشد. او از آوارگی، ترس، انتظار، تنهایی، جنگ، دلتنگی و مرگ مینویسد و شخصیتهایش عمدتاً کارگران مهاجر، پناهندگان آواره و رنجدیدگان اسیر در وطن هستند.
این کتاب مخاطب را به درون ذهن شخصیتها میبرد و صدای آنها را همچون رفیقی قدیمی و همدل به گوش میرساند. نخ پیوند داستانها همین مواجهه است؛ مواجهه با موقعیتهای ساده اما هولناک، با روانزخمهایی که از دل جنگ و مهاجرت برآمدهاند. عظیمی در روایتهایش از کلیشهها فاصله گرفته و چهرههایی انسانی و چندلایه از مهاجران ساخته است. به همین دلیل میتوان این مجموعه را گزارشی از یک «موقعیت هول» دانست؛ تجربهای که هم تکاندهنده است و هم جهانی، زیرا هر انسانی میتواند خود را در آینه این داستانها بازبیابد.
کتاب در ۱۳۲ صفحه توسط نشر چشمه منتشر شده و بهعنوان نخستین اثر عظیمی، نویدبخش حضور نویسندهای تازهنفس در ادبیات مهاجرت و ادبیات فارسی است.