غزل

ز بس جوشیده در سرها هوای فکر خام این‌جا

چه پروا گر فرو ریزد، «مَنار» «غور» و «جام» این‌جا

افتاد روی بستر خود مست و گریه کرد

دروازه را به روی خودش بست و گریه کرد

تمام عمرِ مرا برده کدخدای فریب

به وعده‌ی سر خرمن و با بهای فریب

زمان اسیر تو، گرم نفس‌نوازی توست

زمین، دقیق شوی بخشی از اراضی توست

شوق شبستان شعف، شور سحر مادر

پیغمبر لبخندهای پشت در مادر

تو نو بهاری و دستان تو دو ساقه گل‌اند

نگاه های تو رودند و پلکهات پل‌اند

به نام آنکه دلم را زده به نام حسین

که جلد کس نشوم تا که هست بام حسین

این کوچه با خیال رخت کوچه باغ بود

در هر کنار دامن این کوچه باغ بود

دنیای من شبیه درختی‌ست در کویر

تنهایی اتاق مرا دست کم نگیر

دنیا هوادار دل خونین نخواهد شد

جز تیشه چیزی همسر شیرین نخواهد شد

حق می‌دهی به من که بمیرم، ضروری است

این شهر در گرفته، گرفتار کوری است

حالا که می‌باشد ردیفم دوستت دارم

ای خوب! ای پاک و ظریفم! دوستت دارم