غزل

بیا از سنگرت پایین دو پلک آتش بس امضا کن

گره از اخم ابرویت به دست یک غزل وا کن

چه وحشتی است که محکوم سرنوشت شوی

اسیر آنچه تو را پنبه کرد و رشت شوی

تبر نگفت کلامی ز اتهام درخت

دمی که بست کمر را به انهدام درخت

دو همدمیم من و تو، دو یار همسایه

دو رود جاری از این چشمه سار همسایه

دختر کنار در بدستش پاکت گل دار

یعنی به آقا می کند تقدیم یک سیگار

به کنج سینه دلم هرچه صبر کرد نشد

که غیر مُهره؛ کسی اهل تاس و نرد نشد

به دور گردن خود شالی از شكوفه ها آویز

بخند ای كه بهاری و از غزل لبریز

تماس گوشی، از آن سو صدای مشغولی

فشار روحی سختی به حال مستولی

سکوت سهم تو از من، نگاه سهم من‌ از تو

هجوم خاطره های سیاه سهم من از تو

سيگار نيمه، قهوه، كتابِ شعر، در حصر خانه‌ى دلتنگى

گوشى، پيام خسته‌ى بى‌پاسخ، بغض شبانه‌ى دلتنگى

درونِ سینۀ من کرده غُصه‌ای لانه

به وسعتی که نگنجد به هیچ پیمانه

ای ابرِ سردکوشِ زمستان‌! در کیسۀ دریده چه داری‌؟

باز آمدی چه سرب و چه سنگی بر شهر بی‌سپیده بباری‌؟