غزل

عشق روشن می کند رایانه‌ی رویای من

می نشیند دل به پشت میز دفتر؛ جای من

آب و غربال باد درگیرند، سرِ گیسوی دختر آبان

مانده‌ام تا چه کار باید کرد با دو بی‌بند و بارِ بی‌بهمان

سلطان خواب‌های پریشانم

می‌خواهم از تو روی بگردانم

ز شهر فجر، پیام‌آوری ظهور نکرد

چریک نور ز مرز افق عبور نکرد

بی‌عشق خود را تا ابد انسان نمی‌یابد

آهنگ عاشق هیچ…؛ گاه پایان نمی‌یابد

قلم در پنجه من نخلِ سرما خرده را ماند

دوات از خشک مغزی ها دهانِ مرده را ماند

شکوفه ریخت،‌ چمن پیر شد، بهار گذشت

نیامدی و بهارم به انتظار گذشت

بعد از شما یعنی دوجین گلدان خالی

یعنی دو تا پیراهن خشک سفالی

به مردم وطنم من رجوع خواهم کرد

به ريشه های تنم من رجوع خواهم کرد

توفنده‌باد سِکه‌ی‌گردون به‌فال تو...

آموزگارِ پهنه‌ی گیتی مدال تو

دیوانه شدم تا که چشیدم ز سبویت

لا حول و لا قوة الاّ گل رویت

صدای گریه هایم در غروب سرد یادت هست؟

که می گفتم : مرو، این جا بمان، نامرد! یادت هست؟