شعر سپید

ای آنکه غمگینی و سزاواری

مرگ چهره‌های گوناگونی دارد

ای فرصت آیینه‌ای درنگ

در شب‌های خاموش تماشا...

گفتی گلوی باد خسته است

دستی که می‌گشود گلو را...

در تو هزاران وطن هنوز بیدار است

محبوب من!

با من از دست هایت... از پیشانی ات...

و از آفتاب تندی که بر آن می تابد...

مادرم دهقان بود... پدرم دهقان بود

مَردمِ ده همه دهقان بودند...

هر شب به تو فکر میکنم

هر روز به چمدان مسافر فرودگاه...

آخرين آرزو، آخرين كلام من

هرگز از مرگ باكى نداشتم...

‫عید، عید ‬‫وقتی تو می آیی

‬‫یادم از کودکی ام می آید...!

این‌جا در خلوت من و شهرزادی پیر

زیر ماهی كه به وقت نمی‌آید...

مردی که در بامداد مرد

بغض سال ها تنهایی تکه تکه در تنش تکید...

در این غروبِ غم‌آلود... در این جنگل

که شاخه‌ها همه زخمی و غنچه‌ها پرپر...