شعر سپید

فروردین مجروحی ام

میله ی گل سرخ!

اين كرانه اين زمين و آب حق ماست

شعله هاى آفتاب حق ماست

در من زنان زیادی زیسته‌ اند

زنی با شیطنت های کودکانه...

سترونِ شب را

در گوش شاهپرک آواز می‌خوانم

پرواز را به خاطر ميسپارم "فروغ"

و جاودانه زيستن را نيز

آفتاب بر درخت...

درخت بخشیده سایه‌ی آرامِ خویش به چشمه...

در سکوتِ این سنگ

که خوانندش زمین...

بیا که گریه کنیم به تلخکامی دوشیزه گان آواره

به بی زبانی دروازه های بسته... شکسته...

امشب تو بهانه ی من باش

ای پرنده ی کوچک!

کسی همیشه برایم سرود میخواند

و ماه کوچکی از نام من به لبهایش مدام میتابد

از حال رفته ای!

گلوله ی سربی شانه ات را شکافته...

هی، رنگین‌کمان! رنگین‌کمان!

مدادهای کودکی‌ام را به من برگردان