شعر سپید

بهار آویزان شده است از درختان شهر

سر در آورده از گلدان­‌های سبز عید...

نوروز دختریست در بلخ

در قامت یک گل سرخ

نوروز را، با هفت میوه‌اش، با هفت‌سینِ ساکتِ سکون

در ساقه‌های سرمازده‌ی سترون، بر سفره‌ی سال‌های سرد...

گهواره ات را برمی دارم

به حیاط می برم...

های مردم! راست می گوید

می دانم واژه هایم تلخ و سنگین اند...

از لابلای زخم‌هایم چشم روئیده‌است

از این دست گرسنه خوشه‌های خشم روئیده‌است

تا کاروان شترها از سوزن رد شوند

خانه از‌ تخم بیرون می‌آید...

زنان بسیاری

لای موهای شان داغ فرزند بافته اند...

ما هفت روز تمام را منزل زدیم

و بال هیچ پرنده ‏یی در ذهن ما خطور نکرد

دانای کار خود است طبیعت

خار می‌داند کجا بخلد...

گل زعفران، گل زعفران

تنها تو حال مرا می فهمی و زنبورهای عسل...

بر پله نشسته ای با زیبایی ات

با کفش‌های کتانی و ژاکت سبزت