شعر نو

بادی نیامد تا باران هایِ شورَت را از مزرعه ببرد

و نسیمی که دست های قدیمی پدر را تازه کند...

دختران! شبانه‌های بی‌اميد

دختران! شکست‌های بی‌صدا

خیابان ها افسرده بودند

پیاده روها محکوم به مرگ...

درین بن بست پولادین

تن دیوار را با جسم در پیوند جاویدیست...

در نخستین لحظه های حریق سبز

چراغ های الكن بامدادی...

تقصیر من نبود

پاییز که از شاخه افتاد پرت شدم توی حیاطی جنگ زده...

آیا هزار هزاران

درخت بیشه ابریشمین آواها!

چشمانت را نشکن در مسیر برهنه گی پاهایم

بگذار آباد بگذرم...

ايا تبعيديان كوه گمنامى

اى گوهران نام‌هاتان خفته در مرداب خاموشى

صدای گام‌های سبز باران است

اینجا می‌رسند از راه، اینک

ای کاش به جاده های کابل دریایی بیاید

با ماهیانی که رنگ شان اصلن مهم نیست...

برایِ آمدنت شاخهٔ گلی دارم

به رفتنت اشکی...