شعر نو

خسته ام از عشقی که استخوانش از تقسیم اوقات است

و غم هایش را میرماند با داروی خواب آور...

من تمام شب گریۀ زنی رامی‌شنوم

که در آستانۀ بلخ ماهتاب را قرص نانی می‌بیند

زمین سنگی سرگردان

که می‌رود به سوی سقوط...

نشسته‌ام بر حاشیه ى ارغوانی يك صبرِ ناشکیب

تا شايد در فردايى دور - نزدیک

پدر! هنوز عقلِ سبزِ ده‌کده

در آبتنیِ باران منتشر در آغوشِ آفتاب

کاریکاتوری در سماع

درنگان از بلور گذشت...

در گورستان های تنگ تعصب این گونه تا کی و تا چند

گورهای مرده گان خویش را بر می شمارید

به کوچه می برایم به کوچۀ بن بست

فریاد می زنم و مشت بر دیوار می کوبم

آهسته سنم بالا می‌رود

رنگ لباس‌هایم تیره‌تر می‌شود

تا به انتهای این درخت می رسی

می رسی به حرف من اگر چه دیر و سخت می رسی...

محبوبم! اگر مرگ به سراغت می‌آید

کاش به هیات سل بیاد... به هیات سرما... نه حمله انتحاری!

بچه هاى كوچه هاى مان مرد خانه اند

و هر غروب شاهدان مرگ آفتاب ميشوند