شعر نو

دیوانه عشق را

در روبه‌رویِ حادثه...

وقتی که درّه را

تاریکی و سکوت در آغوش می‌کشد

تقویمِ سال باز به هم خورده ست

بربادیِ شکوهِ سپیداران آغاز گشته و...

لحظه های نبودنت، ابرهای تاریكیست

كه مرا را در آغوش گرفته...

درشت و هر چه درشت

خشن‌تر از نگهِ زخم‌دوزِ همشهری

می‌رسد ایّامِ ناایّام

می‌وزد بادِ پریشانی

من خود خواه... من مغرور‎...

من دیوانه را‎ معذور دار امشب‎...

بگو به خاک‌فروش

که دست از سرِ این خاک‌توده بردارد

نه گفتن

از تو ای دوزخِ تنگ!

اگر ترانه ی از یاد رفته ی عاصی

دوباره زنده شد از خاطرات در خونش

از دیهه‌ هایِ‌ دور... از کلبه‌هایِ تنگ

از کوچه‌هایِ روی به بازارهایِ فقر...

در شهری که دستانِ مرد هم

از تنگمایگیش پوسیده می‌شود