شعر سپید افغانی و مدرن در کابلستان. آثار سپید معاصر با تمهای مهاجرت، مقاومت و هویت فرهنگی از شاعران افغانستان و مناطق فارسیزبان. کاوش در شعر سپید افغانستانی برای علاقهمندان به شعر آزاد و نوین فارسی.
وطن تصوری بود
که گاهی از صفحهی تلویزیون با بمبها و موشکها...
پدرم کوهستانی داشت
که در آن آهو شکار می کرد...
دلواپس توام ای مرگ!
میترسم بیایی و نباشم...
عقرب که پایاش را بر روی تقویم میگذارد
زخمهای خونمردهی دل با نیش خاطرات، خونآلود میشود
اول دریا آرام بود
و شب ها راه نمی رفت...
تُنگ حافظه اش را از دست داده بود
و ماهی در چکیدن یک قطره لامپ خاموش شتک می زد...
میکوشم به یاد بیاورم تو را چون گرمای آخر بهار...
چون خوشه سنگین از گندم در مزرعه کنار جاده...
در تو
سرنوشت تلخی رقم می زند
نه ریشه ی گیاهی آب می نوشد
نه برگی از شاخه فرو می افتد
سهم تو گلهای پیراهنت
با رنگهای تند و تیز و شرقی اش...
در پرانتز این جهان آتشفشانی ام
كه قانون تروریسم را به فاز سوم می برد...
تو را میشناسم
تو را دیده بودم در خوابهایم...
