شعر سپید

قصیده را قرن هاست رها کرده ام

که رعایت ارکان آن سنگین است

دوستش داشتم

نمى دانست

نمی‌دانم... نمی‌دانم این خرگوش از کدام کلاه؟

این کلاه از کدام سر، از کدام سرزمین آمده است؟!

یک صد و پنجاه و یک...

یک هزار و یک صد و پنجاه و یک...

امشب پیشانی خواب را بوسیده ام

و در جزیره ای میان شب و خورشید، سرگردانم

امروز ۱۴ ثور است

در شهر نو

صبح همه به خیر!

خورشيد سرزده است

درختان باغ بالا شكوفه داده اند

پروانه هاى گريخته بازگشته اند

دستانم را به افق دستان دخترکان هم‏سانم گره می‏‌زنم

و صدایی گره دستان‌‏مان را محکم می‏‌کند...

تو كه رفتی

زنی از طبقه ی چهارم به پایین افتاد...

در تمام‌ سوی کشتزار ذهنم

مترسکی کاشته‌اند سیاه...

نه سليمانم كه بادها به فرمانم

با تختت از فراز كوه ها و دشت ها به من بياورندت